Jeśli dopiero szukasz mebla do małego mieszkania, polecam przetestować tapczan rozkładany w sklepie. Usiądź, połóż się, sprawdź, czy mechanizm działa płynnie. Zwróć uwagę na wysokość nóżek – powinny być na tyle wysokie, żeby robot sprzątający mógł wjechać pod spód. I nie oszczędzaj na tapicerce, bo welurowa lub mikrofibra wytrzymają lata, podczas gdy tanie tkaniny zaczną się mechacić po kilku miesiącach. To inwestycja w komfort, która zwraca się każdej nocy.

(Image: https://www.nabytek-real.cz/imgcache/0/7/pp2065-fdr-k3d3s_-1_-1_639490.jpg)Z praktycznego punktu widzenia, wybór odpowiedniego wymiaru to klucz. Moje łóżko ma 160 cm szerokości, bo węższe nie pomieściłoby dwóch osób z wygodą. Do tego dobrałam materac piankowy o grubości 16 cm, który nie jest za ciężki do codziennego podnoszenia. Mechanizm DL działa na gazowych tłokach, więc nawet przy pełnym załadunku podnoszę stelaż jednym palcem. To duża różnica w porównaniu do starej wersalki, gdzie trzeba było ściągać materac i podpierać deski nogą.

Z czasem doceniłam też to, że tapczan rozkładany nie wymaga dodatkowego materaca nawierzchniowego. Pianka w moim modelu ma warstwę termoelastyczną, która dopasowuje się do ciała, a jednocześnie nie grzeje się za bardzo latem. Wcześniej na starej wersalce musiałam kłaść dodatkowy karimat, co było niewygodne i zajmowało miejsce. Teraz wystarczy rzucić prześcieradło i gotowe.

Wybierając tapicerkę, długo wahałam się między lnem a welurem. Ostatecznie wygrała tapicerka welurowa – jest przyjemna w dotyku, łatwa do czyszczenia i nie mechaci się jak tańsze materiały. Plamy z kawy usuwam wilgotną szmatką z mydłem, a kurz nie osiada na niej tak łatwo jak na gładkich tkaninach. Do tego welur świetnie komponuje się z drewnianymi dodatkami i roślinnymi motywami, które lubię. Gdy znajomi siadają, często pytają, czy to nowa sofa, a ja uśmiecham się pod nosem, bo wiedzą tylko połowę prawdy – to tapczan z pojemnikiem, który udaje elegancki mebel wypoczynkowy.

Konstrukcja tapczanu rozkładanego opiera się na prostym mechanizmie, który bez wysiłku zmienia go w płaską powierzchnię. W moim modelu zastosowano mechanizm DL, który polega na wysunięciu dolnej części do przodu i opuszczeniu oparcia. Całość zajmuje dosłownie kilka sekund, a nie trzeba przy tym zdejmować poduszek ani przesuwać mebla od ściany. To ogromna różnica w porównaniu ze starą kanapą z funkcją spania, która wymagała walki z wysuwanym blatem. Teraz wystarczy pociągnąć za uchwyt i gotowe.

A co z tapicerką? Jeśli decydujesz się na łóżko tapicerowane, tapicerka welurowa to strzał w dziesiątkę. Nie tylko ładnie wygląda, ale też jest wytrzymała i nie mechaci się jak len. U mojej klientki w pokoju gościnnym postawiłam takie łóżko w kolorze butelkowej zieleni. Podniosło całe wnętrze, a goście chwalili wygodę. Pod spodem schowała zapasowe kołdry i poduszki – nikt nie musiał szperać po szafach. Gdy przyjeżdża rodzina z dziećmi, wystarczy otworzyć skrzynię i wyjąć potrzebne rzeczy. To oszczędza czas i nerwy, zwłaszcza gdy goście pojawiają się niezapowiedziani.

Materiał tapicerski też ma znaczenie, zwłaszcza gdy mebel stoi w salonie i służy na co dzień. Postawiłam na tapicerkę welurową w odcieniu granatu, która jest przyjemna w dotyku i nie łapie kurzu tak łatwo jak len. Welur ma to do siebie, że dobrze znosi codzienne użytkowanie, a przy tym dodaje wnętrzu przytulności. Po roku użytkowania nie widać na nim przetarć, nawet w miejscu, gdzie najczęściej siadam. Do tego wybrałam odcień, który maskuje drobne zabrudzenia.

Kupując mebel, zwróciłam uwagę na jakość stelaża. Tani tapczan rozkładany często ma stelaż z cienkich listewek, które po roku zaczynają pękać. Wybrałam wersję z certyfikowanym stelażem listwowym, gdzie listewki są ułożone co 4 centymetry i w łuk. To zapewnia odpowiednią cyrkulację powietrza pod materacem i zapobiega odkształceniom pianki. Materac piankowy o gęstości 35 kg/m3 utrzymuje swój kształt nawet po całej nocy spania.

Zastanawiałam się nad tańszą wersalką z szufladą, ale po rozmowie z producentem wybrałam model z pełnym pojemnikiem. Różnica jest taka, że w wersalce szuflada ma często tylko 15 cm głębokości i trzeba składać kołdry w rulony. Tutaj wrzucam wszystko luzem, bez składania, i zamykam bez walki. A gdy przyjeżdżają goście, wystarczy wyjąć jedną kołdrę i poduszkę, a reszta zostaje w środku. Nie muszę przekopywać całego magazynu.

Moi znajomi często pytają, czy tapczan z pojemnikiem sprawdza się, gdy przychodzą goście. Otóż tak. Wieczorem rozkładam go do pełnego wymiaru 140×200 cm, a rano składam w ciągu trzydziestu sekund. Pościel ląduje w pojemniku, a na wierzchu układam dekoracyjne poduchy – i salon znów wygląda schludnie. Problem zniknął, który wcześniej miałam, gdy po wizycie gości musiałam chować kołdry do szafy w przedpokoju, a one zajmowały półkę, którą mogłam przeznaczyć na buty. Teraz każdy centymetr ma swoje przeznaczenie.